Leven met een beperking

Een beperking is een kunst: een vindingrijke manier van leven. ~ Neil Marcus

Want zelfs diegene zonder beperkingen hebben een beperking van de veelheid aan keuzes waarin zij denken overal te kunnen zijn en te kunnen.

Leven met een beperking voelt alsof de hele wereld soep eet met een lepel en jij met een vork. Of het nu gaat om een lichamelijke beperking of financiële beperking of een relationele beperking: Het is een beperking. En daar moet je maar mee dealen. Mijn grootste fout was het vechten ertegen. Het juist niet laten zien van mijn beperking gaf een verkeerd beeld naar mijn omgeving. Maar mijn directe omgeving zag mijn strubbelingen en mijn pijn.

FOTOGRAFEN KLIKKEN MAAR WATMet de reis van fotografie San die begin 2019 eindigde heb ik mijzelf de afgelopen maanden even terug getrokken. Zelfs bijna niets gefotografeerd. Ik was in tweestrijd met mijzelf. De kunstenaar in mij en de fotograaf in mij. De fotograaf in mij heeft het niet overleeft. Want daar waar de cash was, daar kon ik niet aan tippen. Mijn lijf en mijn kunstenaarsbrein zaten daarbij in de weg. Bij het overleven in de zakelijke markt moet je ook een goed lijf hebben. Je moet dan pakken wat je pakken kan en concurreren. En de concurrentie is moordend. Zelfs bedrijven die wel budget hebben vragen de buurman om even een foto te schieten. Immers met geld maak je geld. Je koopt gewoon een dure camera en dan ben je fotograaf.

Want die fotografen die klikken toch maar wat. Maar het zijn juist die bedrijven die de professionele plank totaal misslaan. Dat is jammer. Want welk beeld breng je naar buiten naar een doelgroep (designers, fotografen e.d.) die een product bij jou zouden kunnen afnemen? En ik heb het niet over de Zzp’r, eenmanszaak en culturele bedrijven die moeten strijden om hun hoofd boven water te houden. Dat begrijp ik nog. Daarnaast begrijp ik ook de concurrentie tussen fotografen. Als een bedrijf kiest voor een andere fotograaf. Het moet klikken. Het moet kloppen. 

INZETTEN BEPERKING

Dit zeggende te hebben, dat is in mijn brein zo’n rare wereld. Waar is het samenwerken? Wanneer gaan we elkaars talenten zien en deze inzetten? Op basis van gelijkheid i.p.v. heersen over….. Jezelf superieur voelen omdat? Waarom? Op welk moment gaan we onze beperkingen inzetten? Want zelfs diegene zonder beperkingen hebben een beperking van de veelheid aan keuzes waarin zij denken overal te kunnen zijn en te kunnen.In mijn hoofd is er van alles mogelijk maar in de praktijk met mijn lijf valt dat vies tegen. Dan loop ik tegen hekken aan. En des te harder ik daardoor heen wil des te meer verlies ik mijn focus en richting wat wel mogelijk is. Bij elke beperking die er is, tussen de hekken ligt een gebied dat voor jou en mij bestemd is. Want binnen deze grenzen zijn er wel dingen mogelijk. Binnen deze grenzen kan je jezelf zien bewegen. Dat is voor mij het maken van kunst. Voor mij is het datgene te laten zien wat ik jou wil laten zien. Ofwel: in mijn tijd en binnen mijn grenzen.

MISLUKKING

Het gevoel een totale mislukking te zijn op de zakelijke markt overheerste alles. Voelde mij een totale mislukkeling met mijn lijf. Maar dat is niet waar. Het klopt. En ik weet niet of mijn brein zo is gaan denken en gevormd is door mijn lijf of visa versa of dat ik al zo geboren ben. Dus ik ben anders. Want ik denk anders. Ik heb een lichamelijk beperking en ben daardoor ook anders. En de soep? Daar heb ik geen vork of lepel voor nodig. Die drink ik voortaan. Dus met of zonder bedrijf, ik blijf creëren. Namelijk, ik blijf mijn foto’s tonen. En vanaf nu laat ik jou ook mijn beperkingen zien. Ik weiger nog langer om een muur om mij heen te bouwen om zo te overleven in de graaicultuur. Van geld, macht en survival of the fittest.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Sandra Helena