Liefste Oma

Liefste Oma ❤

Bij oma:

En dan pakte ze mijn hand en we liepen samen de tuin in. Bij elke bloem vertelde ze wat het was en hoe je ze moest verzorgen. Ik kon het niet zo goed onthouden allemaal. Zoveeeeellll bloemen stonden er. Op een dag kon ik niet naar Oma want ze had spit van de bloemen. Ze was vierkant geworden. Ik dacht hoe kan ze dan slapen in een vierkant? Want ik wist niet wat spit was. Vond het zo erg voor haar…. Gelukkig ging het over en kon ik weer naar toe en haar knuffelen

Slapen en wakker worden:

En als ik dan bij Oma logeerde, en dat was best vaak, dan sliep ik op de kamer de trap op eerste links. Voor de ramen hingen zware gordijnen met bloemen. Als deze dicht waren, was het pikkedonker. Ik kon zelfs mijn handen niet zien. Links van de deur stond een bed. Op het bed lag een dekbed dat zo gevuld was dat het leek alsof ik onder een wolk sliep. Zo zacht en heeel veel wolkendekbed. Rechts aan de muur hingen planken met allerlei boeken. En voor het raam, tegenover de deur, stond een lage kaptafel. S’ochtends werd ik altijd wakker door het geluid van de sinaasappelpersmachine en de geur van geroosterd brood. Dan wist ik dat ik naar beneden mocht komen. Later toen ik een puber was, lag het wolkendekbed zo lekker, dat Oma eerst boven kwam met versgeperste sinaasappelsap. Ze zei: “Drink dit maar op, dan word je wakker”. Terwijl ze mijn hoofd streelde. Ze liep dan naar de zware gordijnen en deed deze open. Je hoorde het gordijn schuiven over de gordijnrails. Het werkte elke keer, zo ontwaken bij Oma.

Na het ontbijt

En 1 keer na het ontbijt zei Oma: “Sssst, tegen niemand zeggen, anders gaan ze zeuren “. Ze veegde met haar hand de broodkruimeltjes van haar bord en legde deze onder de tafel. “Nu moeten we even wachten.” Ik vond het heel spannend want waar moesten we op wachten? Plotseling verscheen er een klein huismuisje en hij begon te knabbelen aan de broodkruimeltjes. We waren allebei stil en genoten van hoe het muisje daar zat te smullen, zijn buikje rond. En weg was hij! We lachten en hadden zo’n lol. Sssst dit is ons geheimpje!

Leren en Lezen

En ik weet nog heel goed hoe trots mijn liefste oma was bij het behalen van haar Mavodiploma zo rond haar 60e jaar. Ik vond het heel stoer! Ze las ook heel veel omdat ze zo nieuwsgierigheid was. Op zondag was er een uitzending van politieke partijen op tv. Dan zat ze in haar stoel te breien en als ze zich dan opwond over iets in de politiek dan of stopte ze met breien of haar pennen gingen nog sneller. Ik moest altijd lachen over hoe boos ze kon worden op dat wat er gebeurde in de wereld. En dan lachte ze weer terug. Ze wist zoveel. Haar geloof was sterk en ze vertelde me dat het niet uitmaakte in welke kerk je zat. Het was jouw geloof. En ze geloofde ook in andere dingen. Maar het allerliefste vond ik dat ze in zichzelf geloofde en in mij. Want ze had een boek met de titel: “Je kunt als je denkt dat je het kunt”. Dat was haar magie.

Foto’s, niemand vergeten:

En dan pakte ze mij bij de hand en dan liepen we naar de gang. Daar aan de muur hing een wissellijst met al haar kleinkinderen. Ze vertelde dan wie wie was en wat ze allemaal deden. Elk jaar verwisselde ze de foto’s met de foto’s van de schoolfotograaf. Er is ook familie in Canada en ze zeggen daar:” Love you”. Dat zeiden we heel vaak tegen elkaar. In de woonkamer was er een wand met alle trouwfoto’s van haar kinderen. Bovenaan de foto van Opa & Oma. In totaal 10 kinderen plus aangetrouwd en 40 kleinkinderen. Er hing een kalender in de wc met al die verjaardagen. Ze vergat niemand en was gek op kaartjes sturen. Ook als je niet jarig was, dan schreef zij een lief briefje. Met wijsheid of moed of liefs en love you. Later maakte ze zelf haar kaarten met wasschilderen, ze dacht niet na bij wat ze maakte, maar wel bij wat ze schreef.

Wasschilderen:

En we konden uren wasschilderen, net zoals sjoelen. Ze vertelde mij dat ik dan aan niets moest denken en gewoon doen. De eerste laag was gewoon smeren. Daarna als het gehele blad gevuld was, dan van alles eroverheen strijken. Dan kon je op bepaalde manieren met de strijkbout bepaalde structuren aanbrengen. Je kan spelen met heel warm of wat kouder. Daar was een knop voor. Alle kleuren mocht ik gebruiken wat ik wilde. Maar er was één speciaal wasblokje. Dat was de gouden. “Want dat is een heel duur blokje en maar weinig van te koop, daarmee doen we zuinig”: zei ze,. En dat deed ik ook.

Zwijgen is goud:

En als ik dan boos of verdrietig bij haar kwam met mijn verhaal dan luisterde ze. Terwijl ik praatte zag ik haar wel denken. Dan was het stil bij mij en dan zei ze:”Ach gut mijn kind, tis mij wat. Zullen we samen stiekem een chocolaatje nemen? Een kopje thee? En daarna sjoelen?”. Van oma winnen met sjoelen, dat was echt moeilijk. Ze haalde zó vaak 140. Als het mij dan lukte om te winnen dan juichten we allebei!! Soms deden we daarna nog een potje scrabble, dan waren we stil en dachten we na over woorden.

Piano:

En op een dag kreeg ik de sleutel van het huis van Oma. Want ze was wel eens weg. “Dan kan je toch komen om piano te spelen als ik er niet ben”, zei ze. Dat deed ik vaak. Kon het niet echt heel goed maar wat ik kon speelde ik uren. Zoals het refrein van Für Elise. Dat klonk wel stoer. Maar het was veel leuker als Oma toch thuis was. Dan kwebbelden we honderduit. We raakten nooit uitgepraat. Uiteraard met een kopje eikeltjeskoffie (zo noemde oma het) of een kopje thee. Ik herinner mij de theewarmer nog die als een kussenhandtas op tafel stond.

Opa:

En vaak als ik dan binnen kwam stond Opa in de gang bij de kelderkast. Daar bewaarde hij al het eten. Hij was kok. Hij zei dan met een brommerige stem: “Kom je de boel weer opvreten?” en dan zei ik:”Ja opa!!”. Oma moest dan altijd daarom lachen. Oma had ook een plannetje voor als Opa stout zou doen tegen Oma. Ze gniffelde en zei dan:”Dan wacht ik tot hij slaapt op de bank. Dan pak ik de mattenklopper en sla ik hem op zijn billen!”. Daar moest ik dan weer om lachen. Dat is nooit gebeurd want Opa was nooit stout. Opa zorgde voor iedereen met eten. Naar de markt en dan kocht hij heeeel veel kisten sinnasaappels of appels. Iedereen die binnen kwam daar vroeg hij aan: “Wil je nog sinnaasappels of appels?” Hij kookte altijd tussen de middag. Soms ging ik mee naar zijn landje. Daar waren weer veel bloemen en snijbonen.

Oma’s kunst en boekenlegger:

En toen wilde ik stoppen met de Mavo. Nou dat vond Oma geen goed plan. En ze zei: “Je komt gewoon hier elke dag en we gaan samen leren. Ik overhoor je en leer zelf dan ook van alles”. En dat gebeurde. Vooral in Engels was ze zeer bedreven. Dat kwam natuurlijk door de familie in Canada, waar ze “Love you” zeggen. Ze las zelfs mijn boeken, die ik moest lezen voor mijn boekverslagen. Twee boeken heb ik zelfs nooit gelezen, dáár vertelde zij mij, wat ik moest opschrijven bij mijn boekverslagen! Wonder boven wonder kwamen er maar weinig vragen bij het mondelinge examen over deze twee boeken. Dankzij haar heb ik mijn diploma gehaald, daar ben ik haar heel dankbaar voor. Boekenleggers maakte ze ook met wasschilderen. Die kon je overal in haar boeken terugvinden. Het leek wel een bibliotheek al die planken vol met boeken.

Onweer:

En Oma ging ook weleens mee op vakantie toen ik klein was. Dat heb ik gezien op een paar foto’s van het strand en dat we voetbalden op een veldje met kampeerhuisjes. Het enige wat ik mij van een keer echt herinnerde, was het onweer. Dat was zo heftig dat de kopjes rinkelden in de kasten. Zelfs Oma vond het wel heel erg rommelen en bliksemen….. Ze zei: “Kruip maar dicht tegen mij aan en probeer wat te slapen”. Dat deed ik. Oma had een serre. Daar lagen alle spelletjes. Soms zaten we daar te scrabbelen en als het dan regende, was het nog knusser door het geluid van het water, dat tikte op het glas.

Geloof:

En Opa en Oma gingen heel vaak naar de kerk. Doordeweeks, s’ avonds en op zondag. Doordeweeks gingen ze naar een kleinere ruimte met maar een paar mensen. Ik zat dan tussen Opa en Oma in. Het duurde dan wel lang. De pastoor bleef maar praten en praten. Niet zoals Oma, dat wat zij zei was te begrijpen. Later vroeg ze aan mij weleens over de bijbel en wat ik dacht dat er stond. We hadden dan gesprekken en vaak wisten we het niet wat het nu betekende. Ze had ook kaarten met op elke kaart een woord: “Buik”, “Voltooiing”, “Land”, “Moed”, “Haat”, “Duister”, “Goed”, “Lucht”, “Hemel” en zo nog honderd woorden. We legden dan acht kaarten neer. Die woorden moest je dan verbinden en er een verhaal van maken. Het ging dan over hoe je je voelde of wat je dacht. Oma wist er altijd wel een positieve draai aan te geven.

2 reacties op “Liefste Oma&rdquo

Geef een reactie